7 vragen aan Demi Janssen

Elke editie laten we een vrouw uit het SharePower netwerk aan het woord. Deze keer is het woord aan Demi Janssen: student, bestuurder en bruggenbouwer tussen mensen en werelden, met een missie voor kansengelijkheid in onderwijs, arbeidsmarkt en bestuur.

Stel je in het kort even voor
Ik ben Demi Janssen: student, bestuurder en vooral bruggenbouwer tussen mensen en werelden. Mijn missie is een samenleving waarin iedereen mee kan doen en zich gezien en gehoord voelt. Daar zet ik me sinds mijn veertiende voor in: lokaal, provinciaal en landelijk.

Als voorzitter van het Interstedelijk Studenten Overleg (ISO) mocht ik ruim 800.000 studenten vertegenwoordigen richting politiek, media en het ministerie. Nu werk ik als bestuurder bij de Bestuurshub aan goed en toekomstbestendig bestuur in zorg, onderwijs, cultuur en welzijn. Dit doe ik altijd vanuit dezelfde overtuiging: niemand zou aan de zijlijn moeten staan bij besluiten die hen raken.

Wat was het moment waarop je dacht: nu ga ik het anders doen?
Het was niet één groot moment, maar een gevoel dat steeds meer richting kreeg. Als dochter van een Nederlandse vader en Poolse moeder voelde ik me als klein meisje soms alsof ik tussen twee werelden in stond. Ik wilde vooral niet anders zijn; ik wilde erbij horen. Nu zie ik mijn identiteit juist als een mooi kleurenpalet: mijn Poolse achtergrond, mijn Limburgse roots en alle werelden die ik daarna heb leren kennen, maken samen wie ik ben. Wat me vroeger onzeker maakte, zie ik nu als een verrijking.

Toen ik op mijn vijftiende in de leerlingenraad zat, viel er iets op zijn plek. Ik merkte wat het met je doet als iemand daadwerkelijk naar je luistert en je de kans krijgt om iets te betekenen. Vanuit die gedachte ontstond de Jongerenraad Venlo. Wat begon als een idee, groeide uiteindelijk uit tot een formeel adviesorgaan van de gemeente.

Die overtuiging is daarna alleen maar sterker geworden. Tijdens mijn bestuursjaar bij het ISO raakten juist de persoonlijke verhalen van studenten me het meest: studenten met een chronische ziekte die hun droomopleiding niet konden volgen, of studenten voor wie een fulltime stage financieel bijna onmogelijk was.

Al die ervaringen brengen me steeds terug bij dezelfde vraag: ben je ergens alleen aanwezig, of voel je je er ook werkelijk onderdeel van? Voor mij betekent dit dat je stem wordt gehoord, maar ook dat je de kansen krijgt om je talenten te ontwikkelen. En als mensen niet vanzelf een plek krijgen, wil ik helpen die plek te creëren.

Welke beslissing zou je, achteraf gezien, nog een keer zo nemen, ook al was die op dat moment doodeng?
Ingaan op mijn nominatie voor de Young Female Talent Limburg Award. Jarenlang kwam ik vooral op voor de belangen van anderen: jongeren, studenten, organisaties. Ineens moest ik niet hun verhaal, maar mijn eigen verhaal vertellen, en ook nog benoemen waar ik trots op was. Omdat ik vrij bescheiden ben opgevoed, voelde dat best wel ongemakkelijk.

Toch besloot ik het te doen, omdat ik besefte dat mijn verhaal niet alleen over mij hoefde te gaan. Het kon ook een podium zijn voor mijn missie. Daar ontdekte ik hoeveel kracht er zit in het omarmen en delen van je eigen verhaal.

Dankzij de award heb ik bovendien ontzettend veel inspirerende vrouwen mogen ontmoeten die mij hebben aangemoedigd, met anderen hebben verbonden en soms letterlijk een deur hebben geopend. Daar ben ik enorm dankbaar voor.

Die kracht probeer ik nu zelf door te geven, onder andere in workshops over professionele storytelling: hoe omarm je je eigen verhaal, hoe zet je het krachtig neer en hoe gebruik je het om verbinding te creëren en iets in beweging te zetten?

Wat heeft niemand je ooit gevraagd, maar zou je heel graag een keer willen vertellen?
Dat mijn enthousiasme ook een kwetsbare kant heeft. Ik stap meestal met veel energie en vertrouwen op mensen af en geloof sterk in oprechte intenties. Juist daarom kan het me raken wanneer status, spel of eigenbelang belangrijker blijken dan de inhoud of de mens tegenover je.

Toch wil ik daar niet cynisch van worden. Misschien is dat juist wat ik graag wil vasthouden in alles wat ik doe: dat oprechtheid geen naïviteit is, maar een vorm van leiderschap. Je kunt ambitieus én menselijk zijn.

Wanneer voelde je je voor het eerst echt gezien of erkend in wat je kunt?
Toen de Jongerenraad Venlo uitgroeide tot een formeel adviesorgaan van het College van B&W. Wat ooit begon met één vrij simpele vraag, waarom hebben jongeren eigenlijk geen structurele plek aan tafel, werd ineens iets wat concreet vorm kreeg. Dat voelde voor mij als de eerste bevestiging dat een idee daadwerkelijk iets structureels kan veranderen.

De Young Female Talent Award voelde jaren later op een andere manier als een mooie erkenning. Niet alleen voor wat ik had gedaan, maar vooral voor het verhaal erachter. Dat anderen die missie herkenden en waardeerden, raakte me misschien nog wel meer dan de prijs zelf.

Als je één ding zou mogen veranderen aan hoe vrouwen kansen krijgen, wat zou dat zijn, en waarom raakt dat jou persoonlijk?
Dat vrouwen minder vaak eerst hoeven te bewijzen dat ze in een bepaald 'hokje', in een bepaalde functie of aan een bepaalde tafel thuishoren.

Voor mij begint dat al vroeg, in het onderwijs. Daar leren we niet alleen voor een diploma; daar ontstaan ook beelden over wie ambitieus mag zijn, wie ruimte inneemt, wie potentie heeft en bij wie leiderschap past. Die normen nemen we vervolgens mee naar de arbeidsmarkt en de bestuurskamer.

Dat raakt me persoonlijk omdat ik zelf lang heb gezocht naar het hokje waarin ik hoorde, totdat ik besefte dat ik helemaal niet in één hokje hoef te passen. Juist verschillende perspectieven maken een tafel sterker. Maar dan moeten we vrouwen niet alleen uitnodigen om plaats te nemen; we moeten hun perspectief daar ook werkelijk serieus nemen.

Wat wil jij gaan doen voor meer kansengelijkheid en hoe kan SharePower je hierbij helpen?
Ik wil mijn missie verder brengen op drie plekken waar kansen voor een belangrijk deel worden gevormd: onderwijs, arbeidsmarkt en inspraak & bestuur.

Vooral jonge vrouwen wil ik laten ervaren hoeveel kracht er al in hen zit. Niet door te vertellen welke route ze moeten volgen, maar door ze het vertrouwen te geven om hun eigen stem serieus te nemen, in zichzelf te geloven en hen de kansen te geven om zich te ontplooien. Ik zou daarom graag in Limburg een bijeenkomst of mentorprogramma opzetten waarin jonge vrouwen inspirerende rolmodellen ontmoeten, hun eigen verhaal leren inzetten en worden verbonden aan vrouwen die deuren kunnen openen.

Zelf mag ik met fantastische mentoren als Monique van den Boogaard en Titia Bredée ervaren hoeveel verschil het maakt wanneer iemand in je gelooft, met je meedenkt en je soms nét dat extra zetje geeft. Dat vertrouwen wil ik doorgeven.

Daarnaast wil ik laten zien hoeveel waarde een uniek en toekomstgericht perspectief kan toevoegen aan bestuur en toezicht. Daarom sluit ik 30 september aan bij de masterclass Inzicht in toezicht. Ook ga ik binnenkort starten met een opleiding van Ebbinge over toezicht houden in de zorg, een sector waarin besluiten direct raken aan de kwaliteit van leven van mensen. Ik zie dat als onderdeel van een bredere ambitie: dat ook jonge en andere perspectieven vanzelfsprekender worden meegenomen in organisaties waar belangrijke beslissingen worden genomen.

SharePower kan mij helpen om deze ideeën verder te brengen: door mij te verbinden aan gemotiveerde personen en organisaties die hieraan willen bijdragen, mee willen denken of samen iets willen opzetten.

Ik ben tevreden met dit artikel!