Draait ons lijf nog op een oude klok?

Ik herinner me van mijn moeder dat ze van de ene kwaal in de andere belandde. Haar huisarts wist er geen raad mee. “Neemt u maar een paracetamol mevrouw, het is niks ernstigs.” Mijn moeder wíst dat er iets niet klopte, haar lijf reageerde anders. Ze voelde zich niet zichzelf. Maar als de dokter het zei, dan nam je dat aan.

Het hoort erbij
Met de kennis die ik nu heb, kan ik veel van haar klachten herleiden naar de overgang. Maar over ‘vrouwenkwalen’ praatte je niet. En dus wíst je er ook niet veel over. Je moest het ondergaan. Nog steeds herhalen vrouwen dit eeuwenoude mantra: “het hoort erbij!”

Hebben we ons al aangepast?
Hier wringt het evolutionair gezien: zou ons hormonale systeem zijn afgesteld op een kortere levensduur? Rond ons vijftigste levensjaar stoppen de eierstokken immers met de productie van oestrogeen. Waar vrouwen vroeger zelden ouder werden dan vijftig, leven we nu decennia langer. Heeft ons lichaam de tijd nog niet gehad om zich genetisch aan te passen? Leven we in een moderne wereld met een lijf dat nog draait op een eeuwenoude klok?

Medische gendergap
Daarbij is ook ons medische systeem nog lang niet genoeg aangepast. Dat taboe en het gebrek aan medische aandacht voor het vrouwenlichaam komen niet zomaar uit de lucht vallen. Eeuwen geleden leefden vrouwen veel meer vanuit hun natuurlijke intuïtie en leefden ze met de seizoenen van het leven. De overstap van ‘the mother’ naar ‘the crone’ (de wijze oude vrouw) gaf aanzien.

Zwijgen
Maar met de opkomst van het patriarchaat, veranderde dat radicaal. Samenkomsten van vrouwen werden gewantrouwd, vrouwelijke wijsheden verdwenen op de brandstapel en de medische wetenschap werd ingericht vanuit het mannenlichaam als norm. Generaties vrouwen leerden zichzelf klein te houden en te zwijgen. 
Die eeuwenoude erfenis nemen we ongemerkt nog steeds met ons mee, terwijl onze huidige leefstijl er nog een schepje bovenop doet. Rondom de menopauze wil je jezelf opnieuw uitvinden.
Ondertussen stapelen de ballen die je hoog moet houden zich op: sociale verplichtingen, pubers thuis, ouders die opeens zorg nodig hebben. Tijd om rustig stil te staan bij de veranderingen in je lichaam is er nauwelijks. We rennen door, missen (of negeren) de signalen en raken de verbinding kwijt met dat natuurlijke ritme en de wijsheid van vroeger.

Handen in elkaar
Gelukkig is er een verandering gaande. We willen de overgang niet langer wegstoppen, maar er open over praten. We hebben behoefte aan betere informatie en begrip van ons lichaam. En… we willen het niet meer alleen doen. Het is tijd om, net als de vrouwen van vroeger, weer samen te komen. Daarom zet ik de deur open.

Ben je er ook bij?
Op 8 november zet ik die deur letterlijk open: het symposium Hormonen in de hoofdrol. Een inspirerende dag die volledig in het teken staat van deze bijzondere transitie. Een dag vol herkenning, verbinding en praktische handvatten voor iedereen die in de overgang is of nog moet komen. Een holistische benadering vanuit verschillende invalshoeken: je Lijf, je Levensfase en je Liefdesleven. 

Jennie Rekers 

Ik ben tevreden met dit artikel!