Het boek dat ik nooit van plan was te schrijven, Manon Kluten

Toen ik eind 2023 tijdens een gezellig etentje met vriendinnen het onderwerp ‘pijn bij het vrijen’ op tafel gooide, had ik nooit kunnen denken dat ik daar anderhalf jaar later een boek over zou schrijven. Of beter gezegd, een boek over urogenitale atrofie, pijn en klachten aan vagina, vulva en blaas in de (peri)menopauze.

Herkenning
Bij vier van de zeven vrouwen (we waren allemaal 50+) zag ik die avond herkenning in de ogen toen ik mijn intieme klachten opbiechtte. Dat was meer dan de helft van ons groepje! Hoe kon het dat we het daar nooit eerder over hadden gehad en dat het best nog een taboe was? En waarom las ik zelden iets over deze klachten in boeken, op socials of in de media? “Manon, je moet er een boek over schrijven!”, riep een van mijn vriendinnen. Het was een grap, maar ook weer niet. Sterker nog, het idee was geboren en was goud. Want het is een veelvoorkomend, belangrijk en enorm onderschat probleem.

De helft van de 45+ vrouwen heeft er last van
Intieme klachten zoals vaginale droogheid, terugkerende blaasontstekingen, pijnlijke en geïrriteerde vulvalippen, heel vaak moeten plassen, urineverlies en pijn bij seks, raken maar liefst de helft (!) van de vrouwen van 45+. Iets in mijn hart was geraakt en een intern vuurtje begon te branden.

De oplossing
Want hoe gaaf zou het zijn als ik met mijn schrijftalent en creativiteit vrouwen kon informeren en empoweren? En hen oplossingen kon geven? Ik had alle tools in huis om dit gekke en gedurfde idee te manifesteren. Als journalist had ik jarenlange schrijfervaring, ik kende vormgevers, eindredacteuren, drukkers, ik wist welke artsen en experts ik wilde interviewen én hoe ik wetenschappelijke studies kon verzamelen en vertalen naar bruikbare informatie.

Alleen..... ik durfde niet.

Wie zat er nou te wachten op een boek van mij? Zou iemand mijn boek überhaupt willen kopen en lezen? En wat zouden vrienden, buren of kennissen wel niet over me denken. Zouden ze me uitlachen? Veroordelen? Zouden er flauwe grappen over me worden gemaakt? En ook: wie dacht ik wel niet dat ik was?

Wat als
Wekenlang lag ik er wakker van en voerde ik een innerlijke strijd. Mijn hart enerzijds, dat schreeuwde dat ik dit absoluut te doen had, dat ik een belangrijke missie voor vrouwen te volbrengen had. Mijn hoofd anderzijds, dat me voortdurend angst probeerde aan te praten: wat als ik zou mislukken, wat als ik duizenden euro’s voor niets zou investeren, wat als ik kritiek zou krijgen, wat als…

Van droge naar blije doos
Maar er was geen ontkomen meer aan het interne vuur dat steeds groter werd. Mijn dagelijkse meditaties hielpen me om mijn angst en onzekerheid gaandeweg om te zetten in kracht, positiviteit en actie. En dus maakte ik mijn eerste interviewafspraken. Anderhalf jaar later hield ik mijn boek ‘Van droge naar blije doos’ voor het eerst in handen, en was ik best wel trots op mezelf.

Derde druk
Inmiddels is mijn boek al bijna een jaar uit en is zojuist de derde druk verschenen. En geef ik ook lezingen over urogenitale atrofie, zoals bij SharePower, waar ik op 29 juni nog te gast was. Ja, ik heb redelijk wat struggles en onzekerheden moeten overwinnen, maar het was het meer dan waard. Zeker als ik zie hoeveel vrouwen de regie terugpakken over hun intieme gezondheid, zowel in als buiten Limburg.

Volg je hart
Tegelijkertijd hoop ik vrouwen (en mannen) met mijn verhaal te inspireren. Neem je ideeën en creatieve invallen serieus en doe er iets mee. Volg je hart, want dat klopt. Het laat je bovendien groeien, geeft je nieuwe ervaringen en brengt je soms op plekken waar je nooit van had durven dromen.

Ik ben tevreden met dit artikel!